Naród Żydowski

Chasydyzm sięga korzeniami w zamierzchłą przeszłość. W Europie średniowiecznej, do czasu zorganizowanych na szerszą skalę prześladowań i szykan antyżydowskich, życie uczniów nauk Mojżesza było dość jednolite, a idee duchowe krążyły swobodnie między nimi na zachodzie i wschodzie kontynentu. Ale doba wypraw krzyżowych, kiedy zapał religijny chrześcijan prowadził ich do rabowania i mordowania wyznawców judaizmu pod hasłem "Bij Żyda, bogobójcę i judasza!", wywołała migrację Żydów na wschód, do krajów biedniejszych, ale chętnych do udzielenia im schronienia, gdyż potrzebowały ludzi wykształconych, kupców, administratorów, bankierów, złotników, kowali, tkaczy i w ogóle siły roboczej. W ten sposób rozrastała się też społeczność żydowska w królestwie polskim, ciesząca się opieką monarszą już od czasów księcia Bolesława Pobożnego w XIII w. Tak jak władcy czescy i węgierscy książę gwarantował Żydom ochronę ich wolności i majątku w zamian za daninę. Żydzi służyli władcom w wielu kluczowych dziedzinach gospodarki i administracji państwowej. Byli poborcami podatków, zarządcami dóbr ziemskich, kopalń soli, przemysłu i handlu. Rosło znaczenie Krakowa (Kroke). Dzięki napływowi w XVI w. Żydów z Czech, Niemiec, Hiszpanii, Portugalii, Włoch i ożywionym dyskusjom religijnym i filozoficznym między nimi Kraków stał się centralnym ośrodkiem tradycyjnego judaizmu w Europie. Miasto Kazimierz, ufundowane przez króla Kazimierza Wielkiego na cele osadnictwa żydowskiego w bliskim sąsiedztwie stolicy państwa, wypełniło się bóżnicami i akademiami religijnymi. Uczelnie te stały się słynne na całą Europę, podobnie jak dzieła rabinów Mojżesza Isserlesa-Remu (ok. 1525-72) i Salomona Turii (1510-73). Grób Remu na krakowskim Kazimierzu jest do dziś celem pielgrzymek pobożnych Żydów z wielu krajów świata.